کد خبر: ۲۹
تاریخ انتشار: ۰۸ مرداد ۱۳۹۴ - ۱۹:۴۴
استاندار بومی:
پایگاه خبری «خرداد» در ماه گذشته با تحریر گزارشی سهم خواهانه از دولت اعتدالی ضمن اعلام نظر در خصوص تعویض برخی وزرای دولت یازدهم خبر از تغییر دو استاندار تهران و خوزستان داد.
اختصاصی جنوبگان ـ پایگاه خبری «خرداد» در ماه گذشته با تحریر گزارشی سهم خواهانه از دولت اعتدالی ضمن اعلام نظر در خصوص تعویض برخی وزرای دولت یازدهم خبر از تغییر دو استاندار تهران و خوزستان داد.
همین خبرسازی سیاسی و گمانه زنی رسانه ای کافی بود تا در فضای سیاسی خوزی از سوی برخی که یا تا دیروز در اردوگاه رقبا یا مخالفین اعتدالی ها خیمه داشتند و یا با روی کار آمدن دولت یازدهم عرصه را برای کنش و حیات سیاسی و بعضاً اقتصادی تنگ می دیدند، موجی منفی در راستای تزلزل مدیریت ارشد استان پدیدار شود.
راستی اما، مقتدایی که اینک در سپهر سیاسی جنوب از «بازیگری» که در ورژن یک نمود داشت به «بازیگردانی» متبحر در ورژن دو ارتفاء پیدا کرده است را نمی توان اسیر شانتاژ و جوسازی نمود.
دولت شیخ حسن نیز، زعامت آن مردِ رفته نیست که تحت تاثیر امواج متلاطم سیاسی تصمیمات غیرکارشناسی بگیرد.
مقتدایی فرزند استان،درد آشنا، همراه با برنامه و راهبرد و دارای سابقه روشن سیاسی است.
او آخرین فرصت برای رفع محرومیت استان است. خوزستان نای بازی های سیاسی را ندارد.
پس مقتدایی بماند تا شعله توسعه؛ شام تاریک خوزستان را روشنا دهد.
مقتدایی در مقام ورژن دو سعی و اصرار ویژه ای بر پینگ پنگ سیاسی دارد.
او همچنان که از اقتدارگرایی پدرخوانده ها بیم می دهد، هم پای فرزندان مرکز نشین خوزی برای هم افزایی جهت رشد و توسعه استان حرکت می کند.
او پخته مردی است که برای هم جوشی با کنش گران خوزی مرزی نمی شناسد.
آخر! راست و چپ باید به میدان بیایند تا عقب ماندگی های تحمیلی تاریخی جبران شود.
در این راه استاندارِ ورژن دو از ایستادگی در برابر برخی تصمیمات ملّی «مرکز» که با منافع بومی در تقابل هستند حذر ندارد و این همان چیزی است که خوزستان می خواست؛ استانداری که یارای مقابله با مرکز را داشته باشد.
تلخ ترین نکته «ماجرای مقتدایی» این است که او تنها هزینه رفتار سیاسی مستقل از پایتخت را نمی دهد.
او تنها سانترالیسم و اراده معطوف به قدرت مرکزی را به چالش نکشیده بلکه این سبک حکومتداری محلی از آن جایی که با قدرت های محلی دیگر متعارض است از جانب ایشان مورد هجوم واقع شده و باید ورای این گفت ها مقتدایی بماند تا تکثیر شود.
این تکثیر اما به معنای تبدیل نسخه مقتدایی به همسان های مدیریتی نیست، چه این که او نیز بی گمان چشم اسفندیاری دارد که چون آشیل بر دل دشمنانش خواهد نشست.
تکثیر مقتدایی تداوم راه اوست.
راهی که اعتلای جامعه خوزی را بالاتر از نگره های سیاسی، باندی، قومی و منافع دون اقتصادی می داند.
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: