کد خبر: ۳۴
تاریخ انتشار: ۰۸ مرداد ۱۳۹۴ - ۲۳:۲۰
هنر نامیرا:
روزی را در نظر بگیرید که تماشاخانه و تئاتری میزبان رییس دولت باشد! چه قدر نام تئاتر آن روز و روزهای بعد زمزمه می‌شود را شما محاسبه کنید... .

ارمغان بهداروند:شاعر و نویسنده خوزستانی اهل اندیمشک، به بهانه حضور وزیر بهداشت در اجرای نمایش «چشم در برابر چشم» یادداشتی در سایت ایران تئاتر با نام «روزی که رییس جمهور تئاتر ببیند...» منتشر کرده که می‌خوانید:

«تئاتر، شروع اندیشیدن است و این اندیشه درست از لحظه‌ای که تئاتر به پایان می‌رسد، شتاب پیدا می‌کند. تاثیر و توانش این لحظه، هم چون تیر پرتابی کمان آرش، تعیین کننده است. تئاتری جهان‌گیرتر است که توانسته باشد تیر تاثیرگذاری خود را به دورترها و دورترک‌ها پرتاب کرده باشد. تئاتر امروز، در پی آن است که نه یک محصول لوکس که فرآیندی برخاسته از طبقات اجتماع باشد. از این روی باید بتواند با رصد کردن حفر‌های نادلبخواه فرهنگی و طرح نبایدهای و اصرار بر بایدها، درمان‌گر جامعه خویش باشد. مخاطب امروز تئاتر، تنها به تماشای یک تئاتر وقت نمی‌گذارد که به حقیقت او، به تئاتر می‌آید تا جامعه زردگونه و آفت دیده خود را که تئاتر درمان‌گر برای آن پیشنهادی علاج‌بخش خواهد داشت، به تماشا بنشیند.

تئاتر، توصیه جدی روزگار ماست و از این روست که باید فروتنانه به این توصیه دل بسپریم و البته هر چقدر مخاطب این توصیه، داناتر و بخردتر باشد، به اصالت و رهیافتهای کنشگرانه آن بیشتر موقوف خواهد بود. بنا نیست اتفاق درسآموزی از تئاتر، به خودی خود و بی هیچ کارکردی ترویج یابد. گهگاهی که زمزمه تماشای تئاتری توسط چهرهای خارج از هنر منتشر میشود، هر شنوندهای، نخست با این پرسش روبرو میشود که چه تئاتری دیده است و چرا به دیدن تئاتر رفته است؟ پاسخ این پرسش هر چه میخواهد باشد، باشد، مهم این است که این کنش، باعث بازتعریف تماشای تئاتر خواهد شد.

در نظر بگیرید وزیر بهداشت و درمان در میان همه اشتغالات خود، فرصتی برای تماشای تئاتر میاندوزد. این حضور شاید چند ساعت از وقت وزیری را مصروف نماید اما ساعتهایی را به ارمغان میآورد که دیگرانش نمیتوانستهاند فراهم نمایند. بهانه این نوشته، حضور خردمندانه دکتر سیدحسن هاشمی در یکی از اجراهای نمایش «چشم در برابر چشم» که به زندگی آمنه بهرامی که قربانی اسیدپاشی شده بود میباشد. نکته قابل توجه این حضور، نقش دکتر هاشمی به عنوان پزشک معالج آمنه بهرامی است. نقشی که بنا به این حضور نشان از اعتماد و توسل جامعه پزشکی به تاثیرگذاری تئاتر در اصلاح نابهنجاریها و بزهکاری و توسعه فرهنگ حمایت اجتماعی دارد. این حضور را باید غنمیت بدانیم و با زمزمه کردن آن، تکرار این رفتار را از دیگرانی که میتوانند چنین کنند، انتظار داشته باشیم.

در آیین ما رویههایی حمایتی و مغتنمی وجود دارد که با تأسی از آن میتوان به ترویج فرهنگ تماشای تئاتر کمک نمود. دعوت از نخبگان علمی، چهرههای هنری، اصحاب سیاست و جوامع شغلی متفاوت، میتواند راهکار توسعه این فرهنگ باشد. سال همدلی و همزبانی میتواند بهانهای برای این غنیمت باشد. بهانهای که البته مدیران ارشد هنر، ضرورت آن را عمیقاً درک کردهاند. روزی را در نظر بگیرید که تماشاخانه و تئاتری میزبان رییس دولت باشد! چقدر نام تئاتر، آن روز و روزهای بعد زمزمه میشود را شما محاسبه کنید... .»


نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: